CHESAPEAKE BAY RETRIEVER Club Nederland
 


 

 

  home

  informatie

  fokkerij

  nieuws

  foto`s

  contact

  links
 


 

SPEEDCOURSE PUPPY-TRAINING OP DE APMAPHAP-DAG EN HET “ZAKKIE” VAN JAN

Opgetogen reisde ik zaterdag 13 februari j.l. vanuit het “Utrechtse” naar de ApHapMap-dag in het “Achterhoekse” Laren bij Frits en Ria Swart. Opgetogen?? Jawel! Na vele jaren met Labradors te hebben gejaagd en gewerkt ben ik nu de trotse eigenaar van de 5 maanden oude Chessenpup Bess. Van dit “vreemdgaan” heb ik overigens nog geen seconde spijt. Ook mijn inmiddels 11 jaar oude Labrador Bica, neemt het me niet kwalijk. Sterker nog het is zichtbaar voor haar een verjongingskuur. Bess wordt volledig geaccepteerd en soms op een normale hondenmanier gecorrigeerd. Bess is hartstikke leergierig met een behoorlijke dosis jachtpassie. Zij deed het al erg goed op de puppy-training van de KJV, maar nu ook op de Jongehonden-training is zij steengoed, terwijl ze de jongste van het stel is. Ze heeft er ook schik aan en dat is voor haar ook een absolute voorwaarde. Veelbelovend dus! Natuurlijk zijn er dagen dat het absoluut niet gaat. In “Chessentaal”-taal is het geloof dat je eerst moet “overleggen” -doen we het wel of doen we het niet vandaag?! Ik heb ooit ruwhaarteckels gehad. Als je floot, dan waren er 2 keuzes, hij kwam wel of hij kwam niet. Het was meestal de laatste optie! Ik ben dus wel wat gewend. Gelukkig is het gedrag van Bess wel wat gewilliger, maar zeker niet de slaafse volgzaamheid van mijn Labradors. Dit boeiende karakter maakt het zo leuk en spannend!

De uitnodiging voor de ApMaphap-dag leek ook een bevestiging dat je er bij hoorde. Zo iets van “join the family”. Bij aankomst op de mooie locatie van Ria en Frits, kreeg ik een warm en welkom onthaal en ik voelde me direct thuis tussen deze eensgezinde en gedreven werkhonden-mensen. Daar ontmoette ook de puppy-eigenaren van de broertjes Dos en Jack en zusjes Abby en Bliss. En natuurlijk de trotse fokker Danita en Roel Dik. En terecht, het is ook een heel mooi homogeen nest met maar liefst 11 puppy's. Het was opvallend hoe de jonge honden nog zo gesteld waren op hun oorspronkelijke baasjes!

De organisatie had in de middag voor ons vijf-en een speciaal trainings- /informatie-programma opgezet onder leiding van Jan Vredegoor. Alvorens met de praktijkoefeningen te starten, startte Jan met wat theoretische kennis over fluitjes hondenlijnen en het gebruik daarvan. Onder meer het “korte” lijntje ter voorkoming van het inspringen, was mij onbekend. Natuurlijk streef je erna om de hond on-aangelijnd voor te jagen, maar je wilt ook de passie behouden! Ook het speciale hondenanker, welke je zo met je laars de grond in drukt in plaats van de “tragere” kurketrekker, kende ik niet. Trouwens, als je hond vastzet aan het anker, géén enkel commando geven, hij kan toch niet weg. Verder als je bij een steady-oefening het “blijf”-commando geeft, nooit in-fluiten; je gaat de hond altijd zelf ophalen. Nu we het toch over het fluiten hebben, nooit in-fluiten als de hond géén aandacht voor je heeft! Nu heeft Jan, een heel praktische, maar ook zo simpele oplossing daarvoor. “Men neme een lege krakende snoep of chips-zak en draag deze bij je.

Op het moment dat de hond op afstand is en geen aandacht voor je heeft, pak het stukje plastic en bal dat met 2 handen luidruchtig tot een prop. Negen van de tien keer dat de hond zijn kop naar jou wendt. Dan direct in-fluiten”. Dit is dus het “zakkie” van Jan!

De dummy's en/of wild correct afgeven is ook vaak een probleem. Ophalen, al dan niet met gebruik van de lange lijn, doen ze op een gegeven moment allemaal wel, maar dan! Of ze gooien het voor je neer, nadat ze het nog een paar keer lekker geslingerd hebben, en gaan dan braaf voor je zitten en wachten op een versnapering (dus ook nooit met lekkernij belonen bij apporteer-oefeningen, maar met stem en aanraking) en de ander loopt je voorbij en eigent zich het verworven bezit toe. De laatste meters moet je thuis in de woonkamer oefenen. Niet met een dummy (“dan krijg ik dat rotding weer in mijn bek gepropt”), maar met een zacht opgerold stukje vloerkleed of iets dergelijks. Ook is het een goede oefening de dummy te laten afgeven in een nauwe passage, dat kan een steegje zijn, een lange gang of een nauw bospad! Het afgeven kun je ook oefenen door de hond een dummy in de bek te geven en dan het commando “volg” te geven en vervolgens een paar stappen sneller te lopen en dan omdraaien en instappen. De hond wordt nu min of meer gedwongen te gaan zitten!

Naast het markeer-apport is ook het sleep-apport aan de orde gekomen. Maak altijd een oefensleep met de rug in de wind, dus met de wind mee! Hiermee voorkom je zijwaartse verleidingen (bovendien is mijn ervaring dat in de praktijk het aangeschoten wild, zich met de wind mee zal proberen te verstoppen). Ook van belang is dat je bijvoorbeeld niet met een haas gaat slepen en een eend op het eindpunt legt! Dit heeft eigenlijk ook geen nadere uitleg nodig. Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend, maar voor velen is dat helaas nog niet zo! De afleiding kun je natuurlijk ook reduceren door de sleep in beginsel op smalle bospaden te trekken.

Het dirigeer- of sturend-apport is altijd een van de moeilijkste opgaven voor de hond. Het vereist een grondige maar ook geduldige oefening. Jan gebruikt bij deze oefeningen onder meer het plankier. Dit is een verhoging (ter grootte van een kleine pallet), waarbij je de hond aanleert bij het inkomen op bevel direct voor je op de verhoging gaat zitten. Dit wordt dan de vaste plek voor de hond. Na enige tijd kun je het plankier op enige afstand van de “dompteur” plaatsen. Van daaruit kun je hond diverse bevelen geven dus met name ook dirigeer-oefeningen! Dirigeer oefeningen kunnen bij de hond tot vermindering leiden van zijn natuurlijke passie en zelfstandigheid. Daarom na een sturend apport altijd afsluiten met een “verloren”-apport!!

Tenslotte mochten de honden aan het einde nog even kennismaken met een bisamrat en een eend. Dit was allemaal erg spannend.

Het was een heel bijzondere en leerzame les, zowel voor de minder ervaren als ervaren voorjagers, van een zeer deskundige instructeur met een enorme schat aan praktische ervaring. Tevreden en met een ruime bagage aan nieuwe kennis en inzichten, gingen we aan de borrel in de “puppy-bazen corner”. De hondjes lagen inmiddels moe maar tevreden achter in de auto's. Ik hoef je niet te vertellen dat er voldoende stof was om het tot een gezellige afsluiting te maken.

Mede dankzij de gastvrijheid en inspanningen van Ria en Frits was dit een enorm leuke en fijne dag te samen met een mooi koppel jonge honden (en wat deden ze het goed) met allemaal leuke baasjes die van het buitenleven houden.

Frank Tober