CHESAPEAKE BAY RETRIEVER Club Nederland
 


 

 

  home

  informatie

  fokkerij

  nieuws

  foto`s

  contact

  links
 


 

CHESSENDAG 2019

De Chessendag is een jaarlijks terugkerend evenement voor de leden van de Chesapeake Bay Retriever Club Nederland, met onderlinge wedstrijden in diverse leeftijdscategorieën en ook verkiezingen van de mooiste honden van het jaar. Maar het is vooral een dag van weerzien met oude bekenden en kennismaking met nieuwe leden die voor het eerst trots hun pup tonen. Een frisse maar heel bijzondere dag van saamhorigheid met vreugde en teleurstelling, emotie en ontroering, maar vooral veel Chessen, in allerlei maten en kleuren en evenzoveel aardige baasjes en bazinnetjes met aanhang van verschillende nationaliteiten, pluimage en komaf, maar met één ding gemeen: iedereen is stapelgek met zijn mooie en lieve Ches. Het was ook de dag van de ontdekking van een nieuw soort konijn.

Ondanks de verwachte nattigheid hadden velen uit alle windstreken de kou getrotseerd om toch maar niets te missen van deze jaarlijkse familiedag in Lochem. Het was voor mij alweer de 4 e keer, sinds de aanschaf van mijn Ches in 2015. Het was wederom georganiseerd op de gezellige kleinschalige camping “De Waltakke”. Prima locatie om diverse proeven op alle gewenste niveaus uit te zetten en bovendien met een uitstekende horeca.

Na de koffie met krentenwegge, en het welkomstwoord met een grap en een grol van onze voorzitter Carel Luiting Maten, toog iedereen naar de in zijn categorie toegewezen proeven. Zelf was ik met Bess ingedeeld bij de gevorderden. Naast de jeugdklasse, tussenklasse en veteranenklasse. Zo was voor iedereen op zijn of haar niveau proeven uitgezet. Een hele organisatie met ruim 50 honden. Ik was goedgemutst, vorig jaar winnaar in de tussenklasse, weer flink getraind, de verwachtingen waren dus hoog gespannen. Zat ook in een leuke maar sterke groep. Toch was het niet helemaal haar dag, weliswaar op 1 onderdeel na kwamen alle apporten binnen, maar niet met de gewenste drive. Soms te afwachtend, stotterend op de rechte lijn en teveel ondersteuning vragend aan haar baasje. Er is best nog wel wat werk aan de winkel.

Onze mindere dag werd gelukkig ruimschoots gecompenseerd door het mooie overtuigende hondenwerk van andere groepsgenoten. Dat 1 van de honden uiteindelijk niet in de prijzen viel was niet te wijten aan de hond, maar aan het teleurgestelde baasje, die bij het missen van een apport, de laatste liet lopen. Jammer, hondje had veel meer verdiend. Gelukkig besefte het baasje dat bij de borrel ook.

Nadat mijn proef op dat onderdeel al was gepasseerd, kwam het bericht binnen dat er een “stok-sleep-konijn” was gesignaleerd tijdens een proef met onderdeel “verloren zoek”. Ik had er nog nooit van gehoord. Het verhaal ging dat bij de verloren zoek (met sleep?) een volledig bevroren konijn werd gebruikt. Hoewel ik het allemaal niet kon verifiëren, laat dat nou net het onderdeel zijn dat Bess had gemist. Zij houdt niet van half bevroren vlees, dus ook niet van stokkonijn. Ik voelde mij getroost met de gedachte dat zij best beter kon, terwijl baasjes, die wel succes hadden, zich extra verheven voelden omdat hun viervoeter het toch maar weer even deed. Zo had iedereen er wat aan!

Al met al waren er weer uitstekende proeven uitgezet, echt over nagedacht, en zeer kundige en betrokken keurmeesters. Onze aardige Oosterburen wisten uiteindelijk, en zeer terecht, weer een aantal mooie overwinningen te behalen. Gelukkig vielen er voor de Nederlanders bij de exterieur-keuringen nog wat mooie prijzen te behalen. Uiteindelijk was iedereen tevreden. Als je met honden werkt, moet je een sterk relativeringsvermogen hebben. Met andere woorden “als je niet met teleurstellingen om kan gaan, moet je geen wedstrijden lopen”! En dat besef is gelukkig bij een ieder overduidelijk aanwezig.

De dag werd traditiegetrouw afgesloten met een gezellige borrel en overdadige en goede maaltijd. Maar niet voordat Carel, met zijn charmante hulptroepen (eega als secretaresse), de vrijwilligers (keurmeesters, helpers, leiding, etc…) flink in het zonnetje te zetten. Bijna voor elke hond 1 vrijwilliger!

Het mooiste moment van de dag moest toen nog komen. De benoeming van Frits en Ria tot ereleden van de Chesapeake Bay Retriever Club Nederland. Zij waren zichtbaar ontroerd en met hen ook de aanwezigen.

Wat een terechte en zeer verdiende honorering voor twee mensen die zo dragend zijn voor onze club. Een mooiere afsluiting van deze dag hadden wij gezamenlijk niet kunnen wensen.

Thuis 's-avonds op de bank laat ik in de luie stoel de dag nog even goed op mij inwerken. Bess op de bank, met de plastic kluif van sponsor Fokker, waarbij ze dacht dat het piepje niet uit de kluif maar uit de bank of onder de bank vandaan kwam. Het is gelukkig toch een gewone hond!

Frank Tober